Het zou toch mooi zijn… Zo vlak voor de jaarwisseling de jackpot winnen, 26 miljoen, netto aan het roestige haakje wat hoop op een extreem vervroegd pensioen heet. Op de valreep nog benaderd worden voor die ene baan waar 100K per jaar geen enkel probleem is. Een verlaten erfenis van dat ene familielid wat je niet kent. Nieuwjaar wakker worden met de mededeling dat het niet meer hoeft. Donders dat zou mooi zijn. Wat ook mooi zou zijn is Geert Wilders die verteld dat het allemaal een geintje was en hij zich terug trekt. Dat zeg maar de angel uit de pruik wordt getrokken. 

Het zou zeker mooi zijn, maar niets is minder waar. Op nieuwjaarsdag worden 16 miljoen nederlanders wakker en het is allemaal niet waar. Behalve dat achterstandgezin in Lelystad, of nog erger Zeewolde, is er niemand met pensioen op 1 januari. Sterker nog, het mogelijke pensioen wat even vluchtig de revue passeert in lelystad wordt binnen 6 maanden destructief aan vlokken geholpen door het acute gevoel van rijkdom. Daar moeten ze nou eens een reallife over draaien, van niets naar heel veel, en net zo snel weer naar de klote. Heerlijke televisie. Met je rolex bij de voedselbank, je bent in ieder geval op tijd. Dat zou toch mooi zijn…

Alleen al daarom is de jaarwisseling een mooi evenement. Tussen hoop en wanhoop. Afgelopen jaar zo snel mogelijk vergeten en hopen op een beter 2011. Dat roepen we al jaren, morgen wordt alles beter. Een ding is zeker, de uitdagingen en problemen worden niet beter. Je wijf is nog net zo duur, je hond schijt nog steeds op de stoep en we hebben nog steeds geuniformeerde mulo verlaters die met veel genoegen een prent onder je ruitewisser plakken als je bij de automaat je kaartje staat te trekken voor een flamboyant bedrag. Maar het hoort erbij, het is wie we zijn. Vriendelijke vent en hufter tegelijk. Met het wegvallen van Bassie en Adriaan is het geweldig dat types als Geert Wilders dat stokje over wilde nemen. En dankzij een enorme club mensen met het motoriek en intellect van een aangereden hert kunnen we ook aankomend jaar weer meer dan genieten van onder andere de politiek, van de kraakscene (nare werkloze kuthippies zonder werk die geen belasting betalen) en van kansloze WK/EK/Weet-ik-wat-voor-bids om ons mateloos aan te irriteren…

Het zou toch mooi zijn als alle bovenstaande er niet meer zouden zijn… Maar het is nog veel mooier dat ze er wel zijn!  

Het is herfst. Snotterend sniffend snuitend en snortend probeerd griepend Nederland zich door de bergen vallend blad de winter in te slepen. Apotheken varen er wel bij, iedere kwaal heeft wel een zalfje spuitje kwakje spuugje of pilletje. Lekker stemming maken in de media zorgt voor dikke rijen snot voor de balie bij de farmaceut. Angstige ogen spieden naar een ander en ieder kuchje zorgt voor een paniekgolf bij de rest. Als het maar geen griep is. Laat het in godsnaam geen griep zijn.. Ondergetekende staat vrolijk kuchend in dezelfde rij te wachten tot hij aan de beurt is. duurt nog wel even zo te zien, er staat zelfs een rij voor de nummertjesautomaat. Voordeel van in een rij staan is dat je heerlijk de tijd hebt om alle producten eens kritisch onder de loep te nemen. Echt elk kwaaltje is vertegenwoordigt in het schap. Brandnetels tegen aambeien, dille tegen krampjes, kamperfoelie tegen menstruatiestoornisverschijnselen (ja dat is 1 woord). Jammer dat er geen paardebloem tegen HIV staat. Surfend langs de vakkundig gekapte botanische tuin valt ineens het oog op een schap vol met neus en keel smeerseltjes. En dan specifiek op een potje Vaporub. Wel een gekke naam voor een zalfje, Vaporub. Eigenlijk is het best wel een takkenaam. Langzaam maakt de verwondering plaats voor irritatie. Welke gek noemt een zalfje in godsnaam Vaporub. De snotterende jassen sjokken langzaam richting de balie. Een golf van woede zorgt voor kippevel op de armen. De jas naast reageert onverschillig op mijn irritatie. Schouders ophalen en doorlopen is het credo. Maar dat is het dus niet. Er is iemand geweest die met hart en ziel heeft staan oreren dat dit een geweldige productnaam is. De wereld ligt aan onze verkouden voeten dankzij Vaporub. Sterker nog, er heeft een kamer vol dassen instemmend synchroon geknikt toen meneer Rub met opgerolde mouwen wild heeft staan gebaren dat dit het product van het jaar ging worden dankzij zijn creatieve golf vapo braaksel. Meneer Rub heeft juichend in de auto naar huis gezeten en mevrouw Rub 3x op de keukentafel genomen Vaporub schreeuwend tijdens ieder orgasme. De kindertjes van het gezin Rub hebben ieder een nieuw broodtrommeltje gekregen en hebben vol trots op school verteld dat papa de ongekroonde keizer van de snotzalf is sinds gisteren.
Met trillende handen van woede komt de balie in zicht. De knokkels zijn wit, de vuisten gebald. De onverschilligheid maakt het allemaal nog erger. In dit tempo verzuipt het land in een tsunami van okiedokie zalfjes en oeliekoelie druppeltjes. Het lijkt niemand te interesseren. De potjes vliegen de winkel uit. Ik kan nog net de laatste bemachtigen..

Zo! Dat was even lekker gisteravond! Normaal gesproken is Flo niet zo hyper van voetbal, maar voetbal is meer dan 11 tegen 11. Rekeningen worden vereffend en gisteravond kon er weer een grote streep door een aantal langlopende rekeningen worden gezet. Eindelijk. Het was niets meer dan 2x 45 minuten met geknepen billen en gebalde vuisten hopen op een wonder dat kwam. En het wonder kwam er. Wat ondergetekende betreft is dit toernooi al weer meer dan geslaagd!

In 1 keer was de keer vereffend dat we met 5 man tijdens bobslee door de Italiaanse douane uren met -5 in de kou zijn gezet zonder jas aan omdat we zogenaamd drugs bij ons zouden hebben. In eens is de rekening vereffend van de maximaal tegenwerkende baanmedewerkers in Cesana die na een week nog steeds geen spanning konden aanleveren bij de start van de bobbaan. In eens is de rekening vereffend van de championsleague die we in Milaan hebben gedaan waar we zo ongeveer buiten de stad werden geparkeerd omdat we uit Nederland kwamen en dus enorm veel kabels meer moesten trekken vanwege de onwelwillendheid van onze italiaanse collega’s. In eens was de rekening vereffend van de laffe overwinning van AC Milan op PSV in de halve finale van de championsleague een paar jaar geleden. In eens was de rekening vereffend van de kabels die afgelopen winter in Cesana aan vlokken zijn gereden door een pasta knagende idioot met het iq van de radiator van een Fiat 500.

Vooropgesteld, Flo houdt, op zn zachtst gezegd, niet van Italianen. Sterker nog, Italianen zijn een beetje de Duitsers van zuid-europa en eerlijk gezegd kun je beter Duitsers hebben dan Italianen. Op het moment dat het een Italiaan een beetje te heet wordt beginnen ze namelijk onbedaarlijk te schreeuwen en te gebaren om zo hun gelijk te bewerkstelligen. Dat geschreeuw is prima zolang je maar presteert. En gisteravond flikkerde de hele Italiaanse samenleving om. Niets meer dan dat. Al het gebrul aan de voorkant, niets meer dan een kaartenhuis wat door een zachte natte oranje wind onherroepelijk omver geblazen is. Heerlijk. Het toernooi is nog jong en de gladde boys zullen zich ongetwijfeld weer hervinden in een opstanding, maar voorlopig lacht iedere nederlander komende week breeduit bij de pizzeria.. Flo in ieder geval wel!

PS, ruim 7 miljoen Nederlanders zijn getuige geweest van dit feest, toch weer een CVG bijdrage aan de best beken programma’s van dit jaar en het toernooi is nog jong..

In Birma gaat het ff niet zo lekker zeg maar. De lokale Birmees is zn vakkundig in elkaar geflanste strooien hut uitgewaaid door een cycloon en dat is op zn zachtst gezegd een even apeldoorn bellen momentje. Het is ook helemaal kut als je net je voorschot op de Nuon hebt gelapt en je stekkerdozen liggen bij de buurman in de voortuin, begrijpen we allemaal in NL. Of anders gezegd, je hebt net de trom-pet gekocht van Heineken en die ligt ineens tussen de rottende kadavers te ruften op een bruingele rivier die naar een mengeling van de sportsokken van Marijke van Helwegen en een toilet van Veritas ruikt. Kortom, het is nogal leed in Birma.

Birma is wat dat betreft best een bijzonder land. Het wordt geregeerd door een clubje eigengereide graaiende club club militaristische criminelen waar menig dictator zich voor in zn graf zou omdraaien. En dat is ook meteen het grootste probleem wat het land heeft, graai en snaai aan de macht, lijkt wat dat betreft op NL, en net als China niet teveel bemoeienis van buitenaf. En al helemaal geen camera’s. Die vertellen namelijk hoe het gaat in zo’n land en dat is niet handig in de categorie onderdrukking.

Gelukkig hebben de meeste europese landen toegezegd en Nl steekt er weer met kop en schouders bovenuit. Wij nederlanders hebben namelijk een miljoen (!!) chocoladerepen gestuurd naar Birma! Er zit dus ergens een subsidie vretend totaal ontvreemd van elke wereld orgaan wat heeft besloten dat mensen zonder eten of drinken behoefte hebben aan chocola. Mensen die helemaal niets meer hebben worden aangeklampt door een rossige BH-loze gefrusteerde midlife muts met een doos merci in haar klauwen met de volle overtuiging dat men daarmee geholpen is. Misschien is het nog goed te praten door over een maand ook miljoen tandartsen die kant uit te bonjouren, om de aangerichte schade te beperken. Schraal is wel de overtuiging die dit soort organisaties hebben, wat moet je in godsnaam met een hazelnoot praline van merci terwijl je geen huis, geen hoop, geen drinkwater, geen familie, en al helemaal geen behoefte aan mensen van het merci promoteam hebt? Het zal Flo allemaal benieuwen, voorlopig staan we weer mooi op de kaart met onze miljoen chocoladerepen!

Kijk even goed naar de foto. Zo zag de beste man eruit in het jaar dat hij portier was in 1 van de op dat moment mindere horecagelegenheden in Bilthoven. De beste man is ook 1 van de beste freefighters ter wereld geweest en kon in Japan niet over straat zonder dat willekeurige aziaten hem aanklampten voor foto’s en handtekeningen. Kijk voor de gein even op zn site. Om een beetje een idee te krijgen.

Op hetzelfde moment werkte Flo in een eetcafe om de hoek gerund door de meest excentrieke figuren die Flo tot op de dag van vandaag kent. Daaruit kwam ook het idee voort om de man in kwestie een banaan te voeren. Brutaal als je bent als puber was de eer aan Flo om de handeling te verrichten. Bij binnenkomst brandde de banaan als een gloeilamp in de jaszak, maar het moment was nog niet daar. De drang om te bewijzen was groot, maar Joop was, euh.. groter zeg maar.. Na het nodige moed indrinken gingen de bazen en Flo op weg naar het volgende pand, ondergetekende als laatste om de overhandiging officieel te maken.

Bij het verlaten van het pand maakte de beul in kwestie de kapitale fout om zijn hand op te houden en toen was er geen weg meer terug. De banaan kwam uit het bomberjasje en met de mededeling "Eet smakelijk Abu!" werd de banaan in een kolenschep van vlees geduwd. Binnen 1 seconde werd vervolgens de deur dwars door de gasveer heen dichtgeramd en een vlezige hand waar de knokkels niet meer te zien waren sloot zich als een bankschroef om ondergetekende zijn nek. Verbazingwekkend is het besef dat er hoe dan ook hoofdpijn zou zijn de volgende dag. Terwijl de beul zich opmaakte voor een enkele genadeklap frommelde het lijdend voorwerp in dit verhaal een 25 gulden biljet uit zn kontzak en zei: "Die is ook voor je, mocht je nog trek hebben na afloop!" Door het oog van de naald had niet beter toegepast kunnen worden dan dat moment. Tip van Flip, ga eerst op youtube zoeken wie je tegenover je hebt voor je babbels krijgt, ook pubertijd heeft zn prijs..

Hehe… eindelijk weer een beetje tijd om aandacht te geven aan het het weblog… Collega cyberjo heeft me streng als hij is al verwijderd uit zn actieve weblog linkjes. Tijd om die plek weer terug te verdienen, en komende maanden gaan we (ik) ons (mijn) best doen. Het is ook niet zo dat ik geen energie had voor het log, maar de tijd ging sneller dan verwacht en de politiek liet het niet altijd toe dat ik vuilnis kon spuien op het net. De irritatie over alles om me heen is onverdroten voortgegaan, wat dat betreft is nederland een heerlijk land. Komende maanden beloof ik beterschap en dat zal me als gebruikelijk wel weer de nodige reprimandes kosten, maar ach, als het allemaal vrijheid blijheid is hebben we en ik als nederlander in het bijzonder niets meer te zaniken! Daar gaan we weer!

Zaterdagmiddag in het park. Heerlijk. Mooi weer, flesje droge witte erbij, Ipod pruttelend op de oren. Zonnebril op en wegdoezelen terwijl de schaapjeswolken in de meest exorbitante vormen voorbij trekken. Iedere wolk heeft wel een vorm die ergens op lijkt. Als ze voor de zon schuiven tussen de spleetjes van je ogen de wolken benoemen. De hond, de olifant, het schaap zelf natuurlijk en vele anderen. Iedereen heeft op dezelfde manier naar de lucht gekeken en het geeft een serene rust. Je gaat wolken pas benoemen als ze voor de zon schuiven en daartussen zak je langzaam weg terwijl de Corrs nog een coupletje doorspelen. De kracht van dit spel is dat de wolken je net genoeg tijd geven om ze te benoemen om vervolgens de zon zn warme deken over je uit te laten storten.

Turend door de wimpers van zn ogen achter een gitzwarte zonnebril ligt Flo languit in het gras te wachten op de volgende wolk. Als die er is gauw benoemen en proberen om niet twee keer hetzelfde dier herkennen. De wolk geeft Flo ruimschoots de tijd, want in tegenstelling tot de andere wolken heeft deze geen haast. Net nadat in goed overleg is besloten dat het een nijlpaard is komt er geluid uit de wolk. Haastig vlucht Flo uit zn miljardairs-met-blote-meiden-op-het-voordek-cokeboot-droom en wordt arm wakker. Het nijlpaard dat voor Flo zn voeten staat wil overduidelijk iets vertellen. Ogen gesloten houden heeft geen zin, het nijlpaard begint al tegen de voeten te tikken.

Half verdoofd wordt duidelijk dat het nijlpaard helemaal geen gekke keuze was. Het witte overhemd lijdt zichtbaar onder de indrukwekkende massa die het moet verbergen. Het doet een beetje denken aan de laatste momenten van een dijk voor de doorbraak. De massa loopt door in de reusachtige pantalon die overloopt van saaiheid en maar 1 goed doel dient, namelijk de mephisto’s verbergen die je voor je 60e niet moet en mag dragen. De brede riem herbergt een variete aan biologieleraren-leren-tasjes die schijnbaar allemaal gevuld zijn. De antieke walkie-talkie moet gezien de omvang een flinke last zijn om de hele dag mee te zeulen. Een scala aan vetvlekken op het zuchtende overhemd geeft aan dat deze man al rijkelijk voorbij zn lunch is. Waarschijnlijk heeft deze man al 20 jaar zn eigen hang en sluitwerk niet meer kunnen bewonderen en het ziet er niet naar uit dat daar de komende 20 jaar verandering in komt.

"U mag hier niet liggen." Leunend op de ellebogen nog rozig van de wijn wordt de aanklacht medegedeeld. Schijnbaar terecht, want Flo zn geimproviseerde kussen blijkt de mededeling in houten schriftelijke vorm te zijn. "Waar dan wel?" Een vlezige vinger wijst resoluut naar een weilandje 100 meter verderop waar 12 herders een wedstrijd synchroon schijten zitten te houden, de eigenaren keuvelend met de riemen om de nek schijnt het niet te deren. "Als u blijft liggen krijgt u een proces verbaal van 35 euro." Nog geen minuut geleden was Flo nog miljardair op een megajacht op de mediterrane zee, nu moet er serieus overwogen worden of een uitgave van 35 euro de dag wel of niet verziekt. "En als ik betaal moet ik ook weg? Of krijg ik dan een klem? Komen bebrilde snorren met ernstige gezichten en Heckler & Koch machinegeweren uit de bomen via nylon touwen om me te ontzetten? Komen mannen met lange jassen met ronde zachtblauwe speldjes op de revers me in geblindeerde busjes stoppen om met gierende banden te vertrekken bestemming onbekend?" Dat was wel een heleboel info in 1 keer. "Of gebeurd er misschien helemaal geen ene fuck?" Het blijft stil. Lachend wordt de ID overhandigd. Het leven is duur, soms moet je het er van nemen.

Terwijl heel nederland zich verbolg en verbaasde over afvallige of moslims die juist wel wilden aanvallen heeft iedereen de meest knotsgekke organisatie over het hoofd gezien. Er is nl een stichting ($ub$idie!!) die zich druk maakt over het gepaf in de Nederlandse samenleving.

Vandaag stond DIT nl op het net. Een schreeuw om rokend Nederland ook de buitenlucht uit te jagen, er mag dus niet meer gepaft worden op de terrassen. Even vooropgesteld: Roken is slecht voor je. Je kop gaat verrot van uit zien en je longen schijnen ook niet wild te zijn van asfalt. Maar DEZE vrienden gaan wel erg ver. Tot zover het nette gedeelte. Dan nu de mening van de auteur.

Val in een heel diep gat met je extremistische enge mensen clubje. Met je "we hebben al heel veel bereikt". Je hebt helemaal niets bereikt, beetje op de markt gaan staan met besluiten van de EU en roepen dat het jouw prestatie is, rot toch op. Deze organisatie staat voor alles waar Nederland volgens mij niet voor staat. Hoezo vrijheid blijheid? Vanwaar de aversie? Wees blij dat je mee kan liften op het succes van een ander en hou voor de rest je bek dicht en strijk braaf die paar ton subsidie per jaar op. Dit volk heeft last van het Marianne Thieme syndroom: Een kerncentrale mag best lekken, maar de vogeltjes mogen er geen last van hebben. Of: Er mag best gemarteld worden, zolang er maar niet bij gerookt wordt. Lekker hypocriet.. Bah.

Het moest er een keer van komen.. Altijd dat gescheur door de wijk. Bij nacht en ontij straatraces organiseren in de buurt. Ze letten nergens op. Doodziek word je ervan.

Gistermorgen ging het dan fout. Flo heeft zn eerste arola-invalide aangereden. Toch een moment in je leven. Vergelijk het met de 1e keer springen van de hoge duikplank, een bungeejump of dat 1e wanstaltig slechte schoolrapport wat je aan je ouders moest presenteren.

De glimmende V8 van Flo stond geparkeerd naast een Tokadoor bus wat het zicht enigszins belemmerde. Normaal gesproken parkeerd Flo altijd achteruit in, shotgun wegwezen noemen we dat hier. Maar de avond daarvoor niet. Alleen bij vermoeidheid gaat de Prego er in 1 streep in, met de machtige neus naar het gras. Dat bleek een grote fout te zijn. Het is namelijk algemeen bekend dat Arola-rijders de wegmisbruikers van de 21e eeuw zijn. Met snelheden dikwijls hoger dan 300 km per uur razen ze over woonerven en schoolpleinen. Nietsontziend scheuren ze over straten en lanen met maar 1 doel.. De snelste zijn. Flo heeft er vaak wat van gezegd, gewezen op de risico’s, stel dat je een kind dood rijdt, niets hielp. En gistermorgen was het dus raak.

Het gelaat van de eens zo machtige Prego V8 heeft een forse deuk opgelopen. Flo zn humeur ook, om nog maar niet te spreken van het humeur van de Arola-piloot. Netjes zoals het hoort eerst bij mevrouw geinformeerd of het een beetje ging. Het eerste wat ze riep: " Ik kan niet meer lopen!!! " Daar kom je bij Flo niet heel ver mee, want die rollator in de kofferbak was binnen no-time gespot. Maar goed, kop koffie met rum en het ging alweer heel aardig met mevrouw. Onthoud dat, koffie met rum, komt zo aan de orde. Schadeformulier ingevuld naar behoren en gelukkig kon mevrouw weer verder razen. Even netjes wachten tot ze de hoek om is en dan de politie bellen dat er weer een Arojakkeraar is doorgereden na een aanrijding en dat je vermoed dat er drank in het spel is. Kind kan de was doen, in the pocket. 

Zondagmiddag, heerlijk. Op zondag gaat Flo als ie vrij is lekker senioren. Dat is namelijk geen bevolkingsgroep, dat is een werkwoord. Heerlijk met de auto met 80 per uur op de linkerbaan de A2 afzakken terwijl Vera Lynn uit de speakerts van de V8 braakt. Het gaat over dappere matrozen en soldaten en vrouwen die eenzaam thuis achter blijven, dat was nogal niet wat. Onderweg stoppen bij de benzinepomp en lekker 5 keer verkeerd tanken met een beetje schaapachtige blik op het gelaat. Bij de kassa alles gepast afrekenen tot het laatste muntje aan toe (hoe doen ze dat toch iedere keer???) en lekker zuigen over prijzen van dingen die een maand geleden niet in de reclame waren en over een maand nog steeds niet. De immense rij die inmiddels fors begint te morrelen achter me nog even toebijten dat er tegenwoordig geen respect meer is en dan tergend langzaam dwars door de rij naar het toilet sjokken om vervolgens weer 10 minuten tegen de puisterige weekendhulp te klagen dat het toilet geen zeep meer heeft.

Buiten staan inmiddels 35 auto’s te wachten, maar dat krijg je met die kleine parkeerplaatsen, daar gaan we dus mooi niet staan. Bij de parkeerplaats van Van der Valk rammen we eerst ff vakkundig 4 deuken in overigens pover geparkeerde auto’s om na de 5e deuk verop op een leeg parkeerterrein de wagen te parkeren met de lampen aan. Heerlijk zo’n lunch bij van der Valk. In een behaaglijke 35 graden celsius eerst even de complete biografie voordragen aan de receptioniste voor we afzakken naar het restaurant via de sauna, het solarium, mortuarium, parkeerplaats, kantoor van de manager, weer de sauna, de keuken, de toiletten en tenslotte een klein zaaltje waar droevige mensen praten over politiek, geloof en afvallen. Die bordjes mogen ook wel wat duidelijker in het vervolg. In het restaurant eerst even flink klagen over pratende, rokende, fluisterende en ademende mensen om vervolgens de ober zo lang mogelijk aan de tafel te houden, record staat op 11 min. 34. Als het eten is gebracht alles terug sturen op medische gronden om vervolgens een bak brintha naar binnen te slobberen. Als de brintha aan de planten hangt nog even flink klagen over de prijs en dan weer naar buiten via de sauna, het solarium, mortuarium, parkeerplaats, kantoor van de manager, weer de sauna, de keuken, de toiletten en tenslotte een klein zaaltje waar droevige mensen praten over politiek, geloof en afvallen. Die bordjes mogen wel wat duidelijker in het vervolg. Buiten zoveel mogelijk mensen lastig vallen met mn lege accu, liefst mensen met haast om vervolgens heerlijk ontspannen weer met 80 op de linker baan van de A2 naar huis te pruttelen.. Ik verheug me nu al op mn volgende vrije zondag!!!